در سال های اخیر علاقه شدیدی در میان جوانان جامعه و بعضا در میان میانسالان و یا حتی سالمندان برای حضور در عرصه بازیگری و ایفای  نقشی هرچند کوتاه در یک فیلم یا سریال شکل گرفته است. بازيگری از جمله هنرهايی است که به دليل جذابيت های ظاهری چون جلوه گری و شهرت، بيش از ساير رشته های سينمايی متقاضی پر و پا قرص دارد. این امر مهم باعث شده که عده ای سوء استفاده گر با شیوه های تبلیغاتی فریبنده آگهی هایی مبنی بر آموزش بازیگری، فراخوان دعوت از بازیگر و یا استخدام بازیگر چاپ و منتشر نمایند.

برای بسیاری از علاقه مندان به یادگیری هنر و حرفه ی بازیگری این سوال مطرح است که در کدام آموزشگاه بازیگری ثبت نام کنند. متاسفانه برخی از آموزشگاه های نا معتبر از اشتیاق علاقه مندان سوء استفاده کرده اند و با دادن وعده و قول های پوچ و بی اساس، هنرجویان را فریب می دهند. بازیگری رشته ای است که تا سطح دکترا در بزرگ ترین دانشگاه های دنیا می توانید در آن تحصیل کنید. بسیاری از هنرمندان طراز اول جهان و ایران نیز از تحصیل کرده های این رشته هستند. بازیگری با بشر متولد شده و مانند دیگر هنر ها دارای ریشه های بسیار عمیق و قوی است که باید به درستی آموخته شود. برخی علاقه مندان می خواهند بی هیچ کار و زحمتی، ره صد ساله را یک شبه طی کنند. در واقع آن ها تنها می خواهند بازی کنند و نمی خواهند بازیگر شوند. برای بازی کردن شاید واقعا نیازی به آموزش نباشد و از طریق پول، رابطه، شانس، زیبایی ظاهری و ... بتوان ایفای نقش کرد اما برای بازیگر شدن و ماندگاری در این حرفه قطعا آموزش نیاز است.

نمی توان انتظار داشت که تنها با شرکت در کلاس نقاشی و طی مدت کوتاهی، یک نمایشگاه نقاشی در یک گالری معروف برگذار کرد و یا مثلا با چند ماه کلاس پیانو بتوان در تالار وحدت کنسرت اجرا کرد، اما متاسفانه برخی انتظار دارند با شش ماه آموزش بازیگر شوند، هنری که بسیار سخت تر از بقیه هنر هاست. آموزشگاه های آزاد و خصوصی به این دلیل به وجود آمدند که دانشگاه ها نتوانسته اند به خوبی جوابگوی علاقه مندی مشتاقان باشند و سیستم آموزشی آن ها ایرادهای فراوانی داشته است. يكي از عمده ترين اشكالات و معضلاتي كه در دانشگاه هاي ما به صورت جدي وجود دارد مساله نمره است كه دانشجويان بدون توجه به كيفيت به دنبال اين هستند كه نمرات پايان ترم شان حتما بالا باشد و بعد از فارغ التحصيلي از معدل بالايشان صحبت كنند. اما در آموزشگاه ها نمره هيچ جايگاهي ندارد و نوع گزينش و انتخاب هم از لحاظ رشته براي دانشجو آزاد است و هم بر حسب اراده مي توانند استاد مورد علاقه خود را انتخاب كنند و مستقيما هنري كه دوست دارند بياموزند. در چند سال اخير کارگاه آموزش سينما در کنار رشته تخصصي سينما در دانشگاه ها فعاليت جدي خود را آغاز کرده و در حوزه هاي مختلف سينمايي از جمله بازيگري نيز فعال هستند و بسياري از افراد به عنوان بازيگر از اين آموزشگاه ها فارغ التحصيل شده اند.

آموزشگاه های معتبری نیز در ایران هستند که علاقه مندان با خیال راحت می توانند در آنجا ثبت نام کنند و از این طریق راه خود را پیدا می کنند. شاید صدا پیشه شوند، نویسنده، منتقد و حداقل یک تماشاگر خوب و فردی که هنر را می فهمد و درک می کند که برای هنرمند شدن علاوه بر استعداد ذاتی، آموزش و تمرین فراوان لازم و ضروری است. برای کسب اطلاعات بیشتر در خصوص لیست آموزشگاه های معتبر و برتر سینمایی و بازیگری، می توانید به بخش آگهی های وبسایت آموزشگاها؛ دسته ی فرهنگ و هنر؛ هنر های نمایشی مراجعه کنید. به علاقه مندان اکیدا توصیه می کنیم اگر می خواهند وارد آموزشگاهی شوند، حتما درباره ی موارد زیر پرس و جو و تحقیق کنند:

چند ساعت آموزش ارائه می شود؟

دوره آموزشی از چند ترم تشکیل شده است؟

چه مباحثی را تدریس می کنند؟

میزان شهریه پرداختی چقدر است؟

چه افرادی از این موسسه وارد عرصه سینما و تلویزیون شده اند و به مدارج عالی حرفه ای راه پیدا کرده اند؟

در ادامه نام برخی از نمونه بازیگرانی که توانسته اند از طریق کلاس های بازیگری معتبر، راهی به دنیای سینما پیدا کنند ذکر شده است. امیر جعفری، نگار فروزنده، بهرام رادان، یوسف تیموری، مریم بوبانی، شهرام قائدی، ترانه علیدوستی، پوریا پورسرخ، نرگس محمدی، غزاله جزایری، ليلا برخورداري، انوشیروان فاطمی و نیوشا ضیغمی. بنابراین انتخاب درست آموزشگاه بازیگری بسیار هائز اهمیت است و می تواند راهگشا باشد.

توصیه می کنیم؛ بیش از حد ذهن خود را درگیر آموختن از بازیگران مشهور نکنید و به دنبال اسامی بازیگران مطرح در کادر اساتید آموزشگاه نباشید زیرا یک بازیگر معروف ممکن است بازیگر خوبی باشد اما لزوما مدرس خوبی نخواهد بود، مگر این که از تحصیلات آکادمیک مرتبط و روش های تدریس برخوردار باشد. مانند تمام دنیا راه درست ورود به سینما از طریق تئاتر است. تمام بازیگران بزرگ ما در ایران و جهان نیز از تئاتر شروع کرده اند.

تحصيلات آکادميک برای حضور در حرفه بازيگری يا هر رشته هنری لازم و ضروری است، اما شرط کافی نيست، کما اين که بسياری از بازيگران خوب ايرانی از تحصيلات آکادميک بی بهره اند اما بازيگران قابلی از آب درآمدند و آموزش بازيگری امری غير قابل انکار در سينما است؛ اما مساله ای که در هنر بازيگری وجود دارد اين است که فرد فی نفسه نمی داند براي بازيگر شدن ساخته شده است يا خير و تا آموزش نبيند، متوجه اين مطلب نمی شود. اين در حالی است که در ساير رشته های هنری مانند نقاشی، مجسمه سازی يا موسيقی به اين شکل نيست؛ مثلا اگر سازی مثل سنتور يا تار را به کسی تعارف کنند که بزند، او تکليفش روشن است؛ يا دانش به صدا در آوردن اين ساز را دارد يا از اساس می داند که دانش و تخصص به صدا در آوردن ساز را ندارد. اما از آنجا که سينما علاوه بر جلوه های هنری يک صنعت گران نيز محسوب می شود؛ صحنه آزمون و خطا نيست و اين گونه نيست که فرد اول وارد سينما شود و بعد به تدريج حرفه بازيگری را آموزش ببيند. به همين دليل وجود کارگاه آموزش بازيگری راهی است برای محک زدن استعداد کسانی که علاقه مند به بازيگری هستند. از سوی ديگر ممکن است اين شائبه به وجود آيد که برخی بازيگران براساس روابط وارد اين حرفه شده اند؛ اما نکته همين جاست چرا که مساله به اين سادگی نيست. اگر بر فرض کسی هم از راه پارتی و رابطه وارد اين حرفه شده باشد؛ ولی استعداد ذاتی بازی را نداشته باشد بنابر مقتضيات سينما و تلويزيون خواه ناخواه حذف می شود؛ حتی اگر رابط اين راهيابی پدر يا مادر سينماگر باشد. بنابراين برای ورود به اين حرفه بايد آموزش ديد.

زمانی که افراد به کلاس های بازيگری مراجعه می کنند، این نکته را از نزديک درک می کنند که اگر ذاتا استعداد بازی را داشته باشند با تمرين ها و آموزش های مدرسان به مرور ابزار های موجود در اين حرفه را پيدا می کنند و با استفاده از اين مهارت ها استعداد خود را شکوفا می کنند. در غير اين صورت راه را به خطا رفته اند و خود خواسته بازيگری را کنار می گذارند. پايين بودن درصد بازدهی آموزشگاه های بازيگری را می توان به دلیل نا هماهنگی بين عرضه و تقاضا دانست. بعضی از آموزشگاه های سينمایی صلاحيت تدريس و عرضه خدمات مناسب در اين رشته سينمايی را ندارند، اما به دلايل نامعلوم مجوز تاسيس اين کارگاه ها را دريافت می کنند و با خيل بيشماری از متقاضيان روبه رو می شوند که با انواع و اقسام ترفند ها آن ها را جذب آموزشگاه ها می کنند و در نهايت هم چيزی عايد هنرجوی علاقه مند نمی شود و دست خالی و سرخورده راهی بازار کار می شوند. اصولا وقتی حرفه ای متقاضی دارد، انواع آموزشگاه های متناسب با موضوع هم صرفا به دليل انبوه متقاضيان تاسيس می شوند که قطعا در بين آن ها ناخالصی ها و پارازيت هايی هم وجود دارد و حرفه بازيگری از اين قاعده مستثنی نيست.

هدیه ویژه: ای‌هاو (به انگلیسی: eHow) وب‌گاه راهنمایی است با بیش از ۱ میلیون مقاله و ۱۷۰٬۰۰۰ فیلم دستورالعمل گام‌ به گام که موضوعات بسیاری را پوشش می‌دهد. در این وب‌ سایت، هر کاربر می‌تواند نظر یا پاسخ‌ دهد، اما مقالات توسط نویسندگان ویرایش می شوند. شما می تواند پاسخ بسیاری از سوالات خود را در اینجا بیابید و همواره مطالب مفید و جدیدی بیاموزید.